Als groot fan van Top Gear en The Grand Tour leek het mij geweldig om eens een échte roadtrip te maken. Geen lullig stukje door Nederland, maar een avontuur van honderden kilometers, met mooie wegen en onverwachte stops. Toen mijn schoonvader dit ter ore kwam, stelde hij voor om dit samen te doen — iets wat het plan eigenlijk alleen maar interessanter maakte. Zo werd een vaag idee ineens een concreet plan waar we allebei meteen enthousiast van werden. We besloten om met mijn Volvo te gaan, welke voor de gelegenheid werd omgedoopt tot “Frozen Fury“.

Zaterdag 28 februari was het zo ver. De dag begon vroeg. Heel vroeg. In alle vroegte vertrokken we vanuit Den Helder, met een goed gevulde thermobeker koffie en een gezonde dosis enthousiasme. We moesten eerst naar Denemarken, een lange rit die verrassend soepel verliep. Zonder noemenswaardige files en met slechts een paar korte stops om de benen te strekken en de koffievoorraad op peil te houden, schoten de kilometers onder ons door. Het weer zat die dag niet echt mee; vrijwel de gehele route werden we vergezeld door regen. Toch gaf dat ook iets bijzonders, want naarmate we verder naar het noorden reden, veranderde het landschap langzaam. De regen ging over in natte sneeuw en langs de weg verschenen de eerste witte plekken. Het gevoel dat we echt op weg waren naar een winterse uitdaging werd steeds sterker.

Een absoluut hoogtepunt van deze rit was de passage over de indrukwekkende Storebæltsbrug. Deze imposante verbinding van in totaal 18 kilometer, bestaande uit twee enorme bruggen, maakte diepe indruk. Het gaf ons meteen het gevoel dat dit geen alledaagse roadtrip zou worden. Bij aankomst op onze eerste bestemming bleek ons hotel eerder een hostel te zijn, maar dat mocht de pret niet drukken. Alles was netjes, schoon en prima geregeld. Na een lange dag onderweg was het vooral belangrijk om even bij te komen, een goede maaltijd te nuttigen en op tijd onder de wol te kruipen.

De volgende ochtend begon met een ietwat gebroken nacht – de kussens lieten wat te wensen over – maar dat werd snel goedgemaakt door een degelijk ontbijt. Daarna trokken we eropuit om een glimp op te vangen van Kopenhagen. In korte tijd bezochten we verschillende highlights, zoals Rosenborg Slot, de Rundetaarn en het indrukwekkende parlementsgebouw. Het was een kort maar waardevol bezoek, zeker omdat we zelfs nog even in de zon konden zitten met een kop koffie en een lunch. Een zeldzaam moment, zo bleek later in de week.

Niet veel later was het tijd om koers te zetten richting de haven, waar de overtocht naar Oslo op ons wachtte. Daar kwamen we ook voor het eerst echt in contact met andere deelnemers van de rally. Wat direct opviel was de diversiteit aan voertuigen. Van robuuste terreinwagens tot luxe SUV’s en sportieve modellen – alles was vertegenwoordigd. Onze auto behoorde zeker tot de kleinere deelnemers, maar dat maakte het avontuur misschien alleen maar leuker.

Aan boord van de ferry ontdekten we al snel dat het schip van alle gemakken was voorzien. Restaurants, bars, een winkel en zelfs entertainment – alles was aanwezig. Na een korte verkenning genoten we van een drankje in een gezellige kroeg aan boord, gevolgd door een uitgebreid dinerbuffet. Later op de avond vond de officiële briefing plaats, waarin de organisatie ons meenam in wat ons te wachten stond. Met praktische tips, uitleg over de routes en natuurlijk een drankje sloten we de avond af. Daarna was het tijd om ons terug te trekken in onze hut en ons voor te bereiden op de eerste echte etappe.

Na aankomst in Oslo begon het avontuur pas echt. We stonden vroeg op, genoten van een uitgebreid ontbijt en maakten ons klaar voor de eerste etappe van de Ice Road Rally. We konden kiezen tussen een langere en een kortere route en besloten gezien de tijd voor de kortere variant te gaan. Toch betekende dat nog steeds honderden kilometers rijden door een steeds witter wordend landschap.

Vanaf het eerste moment was duidelijk dat dit een bijzondere ervaring zou worden. De wegen werden gladder, de omgeving rustiger en de natuur indrukwekkender. Sneeuw bedekte de bomen en de wegen slingerden door uitgestrekte bossen. Af en toe stopten we kort voor een pauze, een hapje eten of simpelweg om even van het uitzicht te genieten. Tegen de avond bereikten we ons hotel, waar we na een lange dag rijden moe maar voldaan aankwamen.

De dagen die volgden stonden volledig in het teken van rijden, ontdekken en beleven. Elke ochtend begon met een stevig ontbijt en het ophalen van de route. Vaak konden we kiezen tussen verschillende afstanden, maar vrijwel altijd kozen we voor een iets kortere variant – simpelweg omdat de omstandigheden het rijden intensief maakten. Toch voelde geen enkele dag als een compromis. Integendeel: elke kilometer was de moeite waard. Er was zelfs tijd om gebruik te maken van de sauna-faciliteiten op de 20e etage, met uitzicht op het Noorderlicht.

Het landschap veranderde voortdurend. Dichte bossen maakten plaats voor open vlaktes, besneeuwde heuvels en indrukwekkende vergezichten. Het rijden op sneeuw en ijs was uitdagend en vereiste constante concentratie. Tegelijkertijd gaf het een enorme kick. Het moment dat je merkt dat je de controle behoudt op een gladde ondergrond, of juist bewust een kleine slip opvangt, maakt het rijden uniek en verslavend.

Een van de absolute hoogtepunten van de rally was het bereiken van de poolcirkel. Het besef dat je zo ver naar het noorden bent gereden, in omstandigheden die totaal anders zijn dan thuis, gaf een enorme voldoening. Natuurlijk lieten we dit moment vastleggen met een foto – een tastbare herinnering aan een bijzonder moment.

Ook het spotten van wildlife maakte diepe indruk. Rendieren langs de weg, soms verscholen in de bossen, soms plotseling midden op de weg – het bleef elke keer weer bijzonder. Het dwong ons ook om alert te blijven, want deze dieren duiken soms onverwachts op. Het maakte de ritten niet alleen mooier, maar ook spannender.

Niet alles verliep altijd vlekkeloos, en juist dat maakte het avontuur compleet. Zo kwamen we op een gegeven moment vast te zitten in een dik pak sneeuw toen we op zoek waren naar een ijsweg. Gelukkig hadden we de juiste middelen bij ons en konden we met behulp van een sleepkabel weer loskomen. Even later vonden we alsnog de juiste plek en konden we daadwerkelijk over het ijs rijden. Dat moment – glijden, sturen en spelen op een bevroren oppervlak – was misschien wel een van de leukste ervaringen van de hele reis.

Ook technische uitdagingen bleven niet uit. Een snerpend geluid bij de remmen zorgde even voor onzekerheid, maar bleek uiteindelijk veroorzaakt te worden door een klein steentje. Met hulp van een mede-deelnemer was het probleem snel opgelost. Het benadrukte de onderlinge verbondenheid binnen de groep; iedereen hielp elkaar waar nodig.

Naast alle actie was er ook ruimte voor ontspanning. De hotels waar we verbleven waren stuk voor stuk comfortabel en vaak bijzonder. Van moderne accommodaties met uitzicht tot hotels volledig opgetrokken uit hout – elke plek had zijn eigen charme. Na lange dagen rijden was het heerlijk om te kunnen ontspannen, goed te eten en ervaringen uit te wisselen met andere deelnemers.

De avonden waren minstens zo waardevol als de dagen. Verhalen werden gedeeld, routes besproken en plannen gemaakt voor de volgende dag. Het sociale aspect van de rally gaf het geheel een extra dimensie. Je beleeft het avontuur niet alleen, maar samen met een groep gelijkgestemden.

De laatste etappe bracht ons uiteindelijk terug richting Oslo. Nog één keer genoten we van de besneeuwde wegen en de indrukwekkende natuur. Een kleine omweg door de bergen leverde nog een laatste spectaculair uitzicht op, alsof de rally ons nog één keer wilde laten zien waar het allemaal om draaide.

Bij aankomst bij de ferry wachtte een bijzonder moment: de finish. Met een medaille op zak konden we officieel zeggen dat we de Ice Road Rally 2026 hadden volbracht. Een moment van trots en voldoening. De overtocht terug naar Kopenhagen voelde als een afsluiting van een intensieve, maar onvergetelijke week.

Tijdens de laatste avond aan boord namen we nog één keer de tijd om alles te laten bezinken. Met een goed diner, een drankje en een terugblik op alle belevenissen sloten we het avontuur in stijl af. De volgende dag stond de terugreis naar Nederland op het programma.

De rit naar huis verliep grotendeels soepel. Met behulp van een ferryverbinding tussen Denemarken en Duitsland konden we een deel van de route verkorten. Ondanks een paar kleine files kwamen we uiteindelijk in de avond weer aan in Den Helder. De cirkel was rond.

Terugkijkend was de Ice Road Rally 2026 een unieke ervaring. Een combinatie van avontuur, uitdaging, natuur en gezelligheid. Het rijden door winterse landschappen, het overwinnen van obstakels en het delen van deze momenten met anderen maakten het tot een reis om nooit te vergeten. Een avontuur dat nog lang zal blijven hangen en waar nog vaak met een glimlach op teruggekeken zal worden.

Naast het avontuur en de uitdaging stond deze Ice Road Rally voor ons in het teken van een belangrijk doel: aandacht vragen voor mentale gezondheid onder mannen. Een onderwerp dat vaak onderbelicht blijft, maar juist zo belangrijk is. Met onze deelname wilden we het gesprek openen en bijdragen aan meer bewustwording. Via de Sebastiaan Horn Foundation werd dan ook geld opgehaald voor dit goede doel.

Sponsoren bedankt:

Autobedrijf Verfaille
Batu Kombucha
Bijpost bestrating
Dutch Jerky
Kwikfit Den Helder
DVC Sign
Oleahof Uitvaartzorg

Vond je dit verslag leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit verslag via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina of volg mij via Instagram.