Iedereen heeft er wel één of misschien wel een paar: een lievelingsfilm. Een verhaal waar je jezelf in terug ziet of eentje die je altijd weer weet te raken. Zelf heb ik 2 films die ik oneindig vaak kan kijken: “The Secret life of Walter Mitty” met Ben Stiller en “Midnight in Paris” met Owen Wilson.

The Secret Life of Walter Mitty

The Secret Life of Walter Mitty gaat over Walter, een dromerige man die een saai leven leidt maar in zijn fantasie de wildste avonturen beleeft. Wanneer er op zijn werk iets misgaat, wordt hij gedwongen om in het echte leven op reis te gaan. Tijdens die tocht ontdekt hij dat hij moediger en avontuurlijker is dan hij ooit dacht. De film is prachtig in elkaar gezet met opnames in o.a. Groenland, IJsland en het ruige Afghanistan. Het archief waar Walter werkt bevat een enorme hoeveelheid foto’s van afgelegen bijzondere plekken. Deze kunnen als een symbool worden gezien voor het leven dat hij eigenlijk zou willen leiden maar zich niet aan durft te wagen.

Midnight in Paris

Dan Midnight in Paris. Deze film volgt Gil Pender, een schrijver die met zijn verloofde in Parijs is, maar zich ongelukkig en misplaatst voelt in zijn eigen tijd. Elke nacht wordt hij op een mysterieuze wijze teruggevoerd naar het Parijs van de jaren 1920, waar hij zijn literaire helden ontmoet. Denk aan Ernest Hemingway, Cole Porter en Scott Fitzgerald. Door deze ervaringen beseft hij dat het idealiseren van het verleden niet per se geluk brengt, en dat hij keuzes moet maken in het heden.

---

Als je deze films gezien hebt (en ik raad zeker aan ze te gaan kijken als je ze nog nooit gezien hebt), zul je doorhebben dat ze het zelfde thema raken. Namelijk ‘ontsnappen uit de realiteit’ en ‘zelfontdekking’. Beide hoofdpersonen zijn niet tevreden met het leven dat ze leiden. Waar Walter vlucht in zijn eigen fantasie, vlucht Gil naar het verleden. Beiden komen er echter achter dat ontsnappen niet de oplossing is en dat juist het echte leven de mogelijkheid biedt echt gelukkig te worden. Wellicht is dit dan ook de reden waarom deze films mij zo aanspreken. Ben ik een dromer? Misschien….Vlucht ik naar het verleden? Dat niet, al vind ik wel alles van vroeger vaak beter dan dingen uit deze tijd. Of het nu over films, sport (formule 1) muziek of bijvoorbeeld horloges gaat. In die zin kan het verleden wel romantiseren. Vroeger was alles beter.

Wat het leven mij geleerd heeft (en wat in deze films ook naar boven komt) is dat je altijd je dromen moet najagen. Zoals ik altijd zeg: ‘niets is onmogelijk! Denken dat je het kunt is al het halve werk.’ Dit heeft mij in ieder geval al een hoop gebracht. Of het nu op het gebied is van werk, of met alle avonturen die ik op sportief gebied al heb meegemaakt. Daarom geloof ik heilig in deze mantra en wil ik anderen inspireren om ook wat meer buiten de comfortzone te treden. Te durven dromen. En die dromen waarheid durven maken.

Vond je dit verslag leuk om te lezen? Praat mee in de reacties hieronder en deel dit verslag via een van onderstaande links. Op de hoogte blijven van mijn activiteiten? Like dan mijn Facebook-pagina of volg mij via Instagram.